Kararlı Ebeveyn-Kendine Eziyet Etmeyen Ebeveyn

Oğlumun sabaharı okula giderken başlattığı anne ben okula gitmek istemiyorum cümlesiyle başlayan ve onu ikna etmeye çalışmamla 1 saat içinde evden zor çıktığımız süreç beni iki hafta kadar iyice yıprattıktan sonra okuldaki öğretmenine konuyu açtım,

Bu çocuğu okuldan aldığımda çok mutlu ama sabahları bir zor geliyoruz ki sormayın.

O da dedi ki; Acaba çok mu nazlıyorsunuz çocuğu?

Cevabım belli tabi: Yok canım ben otoriter anne sınıfına girerim sanırım, tam tersi otoriterliğimi yenmeye çalışıyorum. Öyle çocuğu nazlayan bir yapım yoktur herhalde.

"Bu farklı birşey, çocuğa kararlığımızı gösteremediğmiz zaman çocuk bizi zorlar ve devam ettirir böyle süreçleri. Ben de aynı şeyleri yaşadım, bir yuva öğretmeninin beni uyarmasıyla bu konuda çocuğa kararlılık göstermek gerektiğini anladım." dedi.

Ayrıntıları üzerinde biraz daha konuştuk ama özet olarak bu diyalog geçtikten sonra öğretmenle aramızda, bir düşündüm.

Bazı sabahlar ekmek fırınımızdan sakız alma vaat ederek, bazı sabahlar hadi bu sabah arabayla gidiyoruz diyerek ikna ettiğim olmuştu. Nazlamış mıydım acaba çocuğu?

Bir sabah kararlı olayı deneyerek daha öncesinde nazlayıp nazlamadığımı anlayabilirdim. Ertesi sabah anne ben okula gitmek istemiyorum dediğinde:

Okula gideceksin, her sabah aynı cümleyi duymaktan usandım artık (ben-iletisi). Bir daha bu konu hakkında bir şey duymak istemiyorum, konu kapandı bitti tamam mı. Az sonra evden çıkıyoruz. dedim

Bu cümleyi bağırarak değil ama kararlı ve biraz baskın bir ses tonuyla söyledim.

Az sonra geldi ve şunu sordu, okula sen ve Zührenur da gelcek misiniz peki? (Hayret gitmeyi kabul etmiş bile)

Her sabah olduğu gibi seni kapıdan bırakıp dönücez, içeri girmiycez.

Ama nedeeen?

Çünkü benim evde işim var, ayrıca Zührenur okula gitmek için çok küçük ve onu orada bırakamam.

Hmmmmm, tamam.

(Zaten her sabah olan şeylerdi bunlar, ama oğlum kabul etmezdi, o kabul etmeye etmeye giderdik. Bu sabah kabul etmişti)

Ve oğlum sabah kapıdan çıkarken şöyle bağırdı; Hey yaşasın okula gidiyorum.

Benim içimde beliren tepki : Hönk! (Pardon çok mu argo kaçtı)

Gayet sorunsuz ve mutlu bir şekilde okula gittik, oğlumu bıraktık. Eve dönerken kendime kızdım kızdım şöyle dedim:

Demek ki neymiş; kararlığını göstermezsen, çocuk azıcık canı okula gitmek istemese bile bunu büyütebilirmiş. Üstelik onu ikna etmek için istediği bazı şeyleri yapmaya başlarsan daha da büyütebilirmiş.

Demek ki neymiş, çocuklara kararlığımızı göstermezsek kendimize eziyet edermişiz. (Kararlılık göstermek işimize gelmeyen her şeye hayır deyip çocuğa eziyet etmek anlamına da gelmiyor. Saliha Erdim her zaman, çocuğun yapabileceğiniz isteklerini yapın, ama kabul edemeyeceğiniz istek ve sızlanmaları hakkında da hayır demeyi bilin derdi.)

Demek ki neymiş, anne çocuğun duygularını anlayacağım diye uğraşırken, çocuğun duygularını fazla büyüttüğünü gözden kaçırırsa hiçbir şeyi anlayamazmış. (Sanırım kararlı olduğum halde yine de okula gitmek iztemezse o zaman duygularını ciddiye almalı ve anlamaya çalışmalıydım.)

Demek ki neymiş, çocuğa birşeyler vaat ederek onu ikna etmenin (zararlarını daha önce bu sitede ele almıştık ama) çok zararından bir zararı da buymuş.

Demek ki neymiş, başka annelerin ve öğretmenlerin tecrübeleri de gerçekten önemliymiş.

Daha bir sürü demek ki neymişle başlayan çıkarımım var ama hadi bu kadar olsun. İsterseniz siz de ekleyebilirsiniz.

Kararlı olmakla katı ve aşırı kuralcı olmanın kast edilmediği anlaşılmıştır herhalde.

Hadi biraz daha anlaşılsın, asla izin veremeyip hayır diyeceğimiz şeylere örnek verelim:

Evin içinde ayakkabı ile dolaşmak istemesi
Misafirlikte ev sahibinin kıymetli eşyası ile oynaması
Babasıyla gitmek isterken
Bazen kardeşine bizim yanımızda rahatlıkla vurması (tepkimizi ölçüyor, amaan zaten engelleyemiyoruz şeklinde yılgın ve baygın bir moddaysak, tepki göstermememizi istiyor)
Kendi kendine yemek yiyebildiği halde bizim yedirmemizi istemesi (bunu da denedik)

Kayınvalidem hep der, çocuğa hayır dendiğinde anlamayı bilecek çocuk, hayır deyince hayır olduğunu bilecek.

Gerçekten öyleymiş.