Ekleyen : busra
Tarih : 2010.10.29 00:00:00
0-4 yaş sorunları

2-3 Yaş Çocuk Oyunları- Çocukla Çocuk Olmak



Kızım tam 3 yaşında. Onu oyalamak dünyanın en zor işlerinden biri.

2-3 yaş çocuğunu oyalamak, bana sorarsanız 18 aylık herşeyi kurcalayan bir bebeğin peşinden koşturmaktan daha zor. Çocuk 4 yaşını geçince dikkat ve takip melekesi geliştiği için değişik oyunlara, hikayelere faaliyetlere istekli oluyor. (Oğlumdan biliyorum) Ama öncesinde 2-3 yaşta, bir yere uzun süre dikkatini veremediği için faaliyet yapmak isteseniz de, hikaye masal okusanız da çok çabuk sıkılıyor ve tam anlayamıyor.

Hatırlıyorum oğlum (şu an 5 yaş) 2-3 yaş dönemiyken oturup onunla oynamak zaman geçirmek çok gayret sarf eder, her seferinde hayal kırıklığına uğrardım. Yaptığımız faaliyetleri beğenmez, oyunlardan sıkılırdı. Onun konuşma problemi vardı, o yüzden pek anlamıyor zannederdim. Kızım bülbül gibi şakıyan bir çocuk olduğu halde, 3 yaş döneminde o da aynı.

Bunları yaşamak şu çıkarımı yapmama sebep oldu: Yapabileceğinden fazlasını çocuktan beklememek lazım. Madem anlamıyor dikkati veremiyor çocukla birlikte bir şey yapmayalım demek istemiyorum. Çocuğun durumunu bilerek yaklaşmak, yeterliliğine göre bir şeyler planlamak lazım.

Mesela çok dikkat gerektiren ve uzun süren oyunlar ve faaliyetlerle çıkmayalım karşısına. Basit ve çabucak biten, mümkünse çok renkli materyaller, kitaplar, oyun gereçleri seçelim. Ve çocuk sevecek ne güzel vakit geçireceğiz diye kendimizi hayal kırıklığına sokacak bir beklenti içine girmeyelim. Ben sana ne çok vakit ayırıyorum sen yine mutlu olmuyorsun diye çocuğa çatmayalım.

Biz şunları yapıyoruz vakit geçirmek için:

- Genellikle kavramları, renkleri işleyen okul öncesi kitapları ve dergileriyle vakit geçiriyoruz ağabeyimiz okuldayken. Abisine ait anlamayacağı kitaplara da illa bakmak istiyor bazen, onların da resimlerine bakarak yorum yaparak okumuş gibi yapıyoruz.

- En büyük eğlencelerimizden biri oyun hamurları.

- Oyuncaklarla basit oyunlar oynuyoruz. 1-2 yaş oyuncakları ve bazen 3-4 yaş oyuncakları ile.

Çocuk oyuncaklarla oynarken müdahaleci olmak; o daha bitirmeden kulesini hemen bitirmek, şunu böyle değil de böyle yap istersen, bunu buraya koyarsan bozulmaz gibi yönlendirmeler (yani kendimizce masum gördüğümüz yardımlar) çocukta başarısızlık, isteğin kırılması gibi duygular oluşturabiliyor. Mümkün olduğu kadar çocuğu haline bırakmak gerek.

...............................................

Geçtiğimiz günlerde bir gün kızım çok sıkılmıştı, gün boyu bunalımda gibi baktı durdu. O gece kendi kendime dedim ki, yarın Zührenur'a çok vakit ayıracağım. Ertesi gün ona epey vakit ayırmama rağmen tıpkı bir önceki günkü gibi sıkılmış görünüyordu, mutlu bir çocuk olmamıştı. Üstelik ağabeyiyle oyunlar da oynuyorlar, yalnız bir çocuk değil. O zaman vakit ayırmanın yanında başka bir şeyler yapmak de gerekiyor galiba diye düşündüm.

Düşündüm kızım en çok annem geldiğinde mutlu oluyor. Pekiyi annem ne yapıyor, onunla çocuk oluyor. Yani görseniz şaşırırsınız kockoca kadın resmen çocuk oluyor. Annem kadar olamasam da (zahmetsiz torun sevgisi değil benimki annelik) ben de çocukla çocuk olmaya gayret edeyim dedim. Gerçekten zor bir iş, ve içten gelerek yapmak gerekiyor:

- En çok merhaba kelimesi işe yaradı. Mesela ben bir odada oturuyorum kızım öteki odada görüyorum abisiyle oyun oynuyor. heyy merhabaaa diyorum el sallıyorum, ay çok seviniyor. Dünyalar onun olmuş gibi el sallıyor. Evin içinde yanından geçerken merhabaaa diyorum.

- Şaka yollu laf oyunları had safhada. Mesela anne bana havuç ver diyor, havucu hazırlıyorum vereyim miiiii, vereyim miiii diyorum. Elini uzattıkça çekiyorum falan. Epey oynadıktan sonra veriyorum.

- Kendi kendime çocuk şarkıları söylüyorum. En çok Ali Baba. O da eşlik ediyor.

- Çoğu zaman aynı kızımın şirin konuşmasını taklit ederek konuşuyorum. Kızımın yanında çocuk gibi hareketler yapıyorum.

Cilve gibi küçük oyunlar yani, çok işe yarıyor. Bazı çok neşeli insanların normal yapısı böyle oluyor ya şaşıyorum onlara.

Böyle neşeli, ses yapan, bir havuç verme işini bile oyun haline getiren bir anne olmak zor ama çocuğun o bunalımı hali gitti biraz bunlardan sonra.

Bu yazı 45272 kez gösterilmiştir.
Yorum yazmak için GİRİŞ »
busra 2010.10.29 tarihinde dedi ki :
Kesinlikle çocukla beraberken neşeli olmalı ve en sıradan işlere bile ufak oyunlar eklemeli bence de . O ufacık oyunlar o kadar çok şeyi değiştirebiliyor ki... Ben Mahallenin En Mutlu Yumurcağını okuduğumda da aynı şeylerin tavsiye edildiğini görmüştüm ve bu nedenle ben de bu konuda bir şeyler yazmıştım. Sevgilerimle.
buse
busra 2010.10.30 tarihinde dedi ki :
Gerçekten neşeli ve gülen yüz ifadesi çok önemli...Bizde oğlumla beraber vakit geçirirken ona soruyorum. Ne yapalım diye araba oynayalım diyor. Yere yatıyoruz araba sürüyoruz resemn yerlerde sürünüyorum :)) Ama onu en çok mutlu eden atmasyon masallar ve masalda geçen kahramanları kendi seçiyor. Örneğin dün akşam eşekle çocuğun arkadaşlığını istedi.Atmasyon masallara çok gülüyor ve hoşuna gidiyor.
özlem
busra 2010.11.02 tarihinde dedi ki :
ben de 2,5 yaşındaki kızımla taklit oyunu oynuyorum, çok seviyor. Bizim dedemiz yok ama "Ben yaşlı dedeyim" diyorum yaşlı dede gibi konuşuyorum oyun başlıyor. bu sefer o bana isimler takıyor. "sen lambasın" diyor. Ben de ellerimi açıp kapatıyorum "ışık saçıyorum" diyorum. "sen resimsin "diyor. duvarın kenarına gidip hareketsiz duruyorum. "sen yataksın" diyor "ben yatağım gel üstüme yat" diyorum. taklidini yapabildiğimi taklitle, yapamadığımı işlevimi konuşarak belirtiyorum. o kadar seviyor ki bu oyunu. kahkahalarla günde birkaç kez oynuyor.
rahşan yıldırım
busra 2010.11.02 tarihinde dedi ki :
ben kızımla bebekliğinden beri çok vakit geçirmeye çalışan bir anneyim....kızım tam 3 yaşında ve şunu anladımki çocuklar her yaşta kendi yaşıtlarıyla beraber olmalılar ancak o zaman mutlu oluyorlar....
ben kızımla vakit geçirmenin yanısıra en çok da bunu sağlamaya çalıştım...haftada 2-3 gün muhakkak bir arkadaşa götürürdüm ya da davet ederdim bize...işim olsada yorgun olsamda misafir ağırlardım kızım için yada misafirliğe giderdim...ama bizim misafirliklerimiz annelerin sohbet etmesi için değil de sırf çocuklar sosyalleşsin diye....malesef yaşam tarzımız eski mahalle tarzında değil herkes sitede oturuyor sitelerde komşuluklar daha zor gelişiyor dolayısıyla kızımın sosyalleşmesi için özel çaba sarfetmek durumundaydım....parkta çok arkadaşımız vardı ama kızıam yetmiyordu evdede çocuklar olsun istiyordu hatta kızım kendi plan yapıyordu anne bugün cerenleri kahvaltıya çağıralım mı diyordu:) şimdi kreşe gidiyor 1.5 ay oldu...çok mutlu...kendi kendine vakit becerisi dahada gelişti...yarım gün gidiyor...maddi olarak çok rahat değiliz şu an ama kızımın kışın çok canı sıkılacak diye gönderiyoruz...keşke 2 yaşından itibaren bir oyun grubuna götürseydim diye düşünüyorum şimdi...herkese kolaylıklar...
filiz demir
Yeni yazılardan haberin olsun
Kategoriler
Ne arıyorsun
Instagramdan Kareler
Son Yazılar :
Önemli Konular :
web tasarım deSen
Her hakkı saklıdır © 2010
Kaynak gösterilerek ve aktif (tıklanabilir) link ile alıntı yapılabilir.
Bu site annelik ve çocuk eğitimi hakkında genel bilgiler içerir. Siteden yararlanmak profosyonel yardım yerine geçmez. Kendiniz ya da çocuğunuzla ilgili psikolojik ya da fiziksel sağlık problemleriniz varsa, bir uzmandan profesyonel destek alınız.
1. Gözbebeklerimin Mutluluğu

Yıllardır görmediği lise arkadaşlarıyla görüşmek, anıları tazelemek Perihan'ı neşelendirmişti. Biraz olsun dertlerini unuttu. Kahvaltıdan sonra çay faslına kalamadı, 13.00" width="100"/>
2. Değişmek İstiyorum

2-3 Yaş Çocuklarında Öğlen Uykusu