Ekleyen : busra
Tarih : 2010.12.28 00:00:00
0-4 yaş sorunları

Bebeğin Odasını Ne Zaman Ayırmalı / Çocuğum Bizim Yanımızda Yatmak İstiyor?



Birbiriyle ilgili bu iki soruyu soran o kadar çok kişiye çok yakında bir yazı gelecek dedim ki. Aradan çok zaman geçti ve cevap gecikti öncelikle özür diliyorum.

Bu iki soru birbiriyle ilgili o yüzden beraber aldım. Çünkü çocuk odasının ayrılmasına kendi iç dünyasında razı olmamışsa, hala anneyle aynı havayı solumak istiyorsa anne babanın yanında/ odasında yatmak istiyor.

Çocuğun şu yaşta odasını ayırın diye 3 yaştan önce bir sınır olabileceğine inanmıyorum. Çünkü bebeklerle ilgili bu tür sınırlar araştırmaya değil teoriye dayanıyor. Yani meslekte otorite adamın biri çıkıyor 6 aylıkken ayırmak gerekir sonra ayırmak zor olur diyor, bir dönem bütün uzmanlar aynı şeyi tavsiye ediyor.

6 aylıkken ayırmak kolay olur da o çocuğun anneyle olan bağı, annenin yakınlığına kokusuna olan ihtiyacı, uyandığında hemen yanında bulma isteği ne olacak?

Bu adam 100-200 tane annenin katıldığı çocukların 6 aydan sonra odalarının ayrıldığı bir araştırma falan yapmış mı, sonra çocuklarda ne gibi gelişmeler gözlenmiş bununla ilgili bir bilgi var mı? Hayır.

Geçelim.

1,5-2 yaş arası mutlaka ayırmak gerekir diyenler de var çocuk anne babanın mahremiyetine tanık olurmuş diye. Bu konuda Pedagog Adem Güneş Bey'in güzel bir yorumu var: Ev sizin eviniz, sizin eviniz sadece kendi odanızdan oluşmuyor. O halde, yaşamınızı evinizin içinde her yanda sürdürebilirsiniz....bu konuda bir kısıtlama mı var ki? (Eh biraz da fantezi katmış olursunuz)

Bana sorarsanız biz çocuğun odasını ayırma yaşını, çocuğun ihtiyaçlarını düşünerek değil de, kolay olsun zor olmasın 6 aylıkken olsun, anne babanın mahremiyetine tanık olmasın filan gibi çocuğun dışında kaygılarla belirleyince bencillik etmiş oluyor gibiyiz. Çocuğu düşünmeliyiz. Bu zaten bir anlamda kendimizi de düşünmek ve ileride çıkacak sorunların çıkmaması için bir önlem demek.

Özel olarak böyle yapın, şunu deneyin demeyeceğim. Çok karışık bir konu, bir annenin çok güzel uyguladığı bir şey diğerinde asla sonuç vermeyebiliyor. Çünkü çocuklar aynı değil, ana baba aynı değil.

Bir kere çocuğun dışındaki kaygılardan kurtulun. Eşimle mahremimize tanık olur mu, ya sonra ayıramazsam, tuvalet eğitiminden önce mi ayırsam odasını sonra mı, memeden kesmeden önce mi ayırsam sonra mı, hangisinin eksisi artısı fazla gibi hesaplara çok fazla kafa yormayın, boğulmayın.

Bebeklikten itibaren çocuğun ne kadar ihtiyaç duyduğunu hissediyorsanız birlikte yatın. (Bebek beşiğinin yan ızgarasını çıkarıp bizimkiyle birleştirmiştim ben güzel oluyor.) Bebeğinizin sizi doya doya koklamasına izin verin. Siz de anneliğinizi doya doya yaşayın. Yatağını ayırdıktan sonra aynı odadaysanız, çocuğunuzun ağlayarak uyandığında hemen sizi buluvermesi güven duygusunu arttırır.

Kendinizi 2 yaşında bir çocuğun yerine koyun, gece yalnız başına karanlık bir odada uyanması, ağlaya ağlaya anneye sesini duyurması veya ağlaya ağlaya annenin yanına gelmesi ne demek? Ya da annenin hemen yanındaki bir yatakta uyanıp anneyi buluvermesi duygusal olarak ne demek? Kendinizi 1-2 yaşında bir çocuk gibi düşünüp hayal ederek farkı hissetmeye çalışın.

Çocuğunuzun sizin odanızdan ayrılma zamanının hangi zaman olduğuna, çocuğunuza ve kendinize bakarak kendiniz karar vermelisiniz. Çocuk anneden ayrılacak kadar anneye doymuş mu? Yoksa odası ayrıldığında sürekli yanına gelmek isteyecek şekilde aç mı kalmış?

Çocuk anneyle arasına güçlü bir bağ kurmuş, odası ayrıldığında bile bu bağın kopmayacağını bilir bir ruh halinde mi? Yoksa anne aman bana bağlanır diye kaygılandığı için aynı odada aynı yatakta bile çocuktan uzak durmuş geceleri sarılmamış, çocuk hala anneyle bağ kurmaya çalışıyor durumda mı? Bu çocuğun odası ayrıldığında anneyle bağ kurma isteğinin daha da artacak olması ve sürekli yanına gelmek isteyecek olması elbette muhtemel.

Çocukla aranızda güçlü bağ kurmak ayrı şey, çocuğu size bağımlı hale getirmek ayrı şey. Ama birbiriyle çok ilgili. Çocuk bağlanır diye korkup güçlü yakınlık/ bağ kurmazsanız çocuk habire size yakınlaşmaya çalışıp size bağımlı görüntüsü verebilir.

Çocuğunuza empati yapmak ve annelik iç güdülerinizi kullanmak uzmanların pek bir şeye dayanmayan teorilerinden daha iyi yönlendirir sizi bu konuda, bunu unutmayın.

Çocuğun duygusal ihtiyaçlarını ve ruhsal gelişimini gözlemleyerek size güven veren bir zamanda odasını ayırmak en sağlıklısı diye düşünüyorum. Belki 3 yaştan önce belki de sonra. Dediğim gibi 3 yaştan önce illa odası ayrılmalı şu yaşta diye bir sınır olduğuna inanmıyorum. 3 yaşa kadar çocuğunuzun hazır olduğunu hissetmemişseniz 3 yaştan sonra yavaş yavaş konuyu gündeminize sokabilirsiniz. Belki 4 yaşa kadar bile beklemeniz gerekebilir. 4 yaştan sonra illa ki ayırırsınız zaten.

Çocuğunuz gece yanınıza geliyorsa, benim bulduğum çözüm şu (Kişisel görüştür kimseyi bağlamaz, isteyen deneyebilir)

Yaşı kaç olursa olsun (5-6-7-8-9) duygularını anlamaya çalışın. Rüya görmüş, yalnız kalmak istemiyor, korkuyor, birine sarılma ihtiyacı hissediyor, ya da duygusunu bilemediniz ama her gece gelmek istiyor vs. Duygusunu anlıyorsanız anladığınızı söyleyin. Korkmuşsun gibi. Ya da her gece gelmek istiyor ise, "yine benim yanıma gelmek istedin demek" gibi basit bir cümleyle çocuğa geri bildirim yapın.

Anlaşıldığını hissetmesi çocuğu her zaman rahatlatır. Mantıklı açıklamalar yapmadan yatağınıza yatmasına izin verin. Rahat yatmak için çocuğu babasıyla o yatakta bırakıp başka bir yere gitmeyin. Ona sarılın. O an bir şey söylemeyin. Bu çok önemli o an bir şey söylemeyin. Sabah uyanınca ya da gün içinde dün gece yatakta 3 kişi yatmaktan duyduğunuz rahatsızlığı dile getirin:

- dün gece sen yanımıza geldikten sonra ben çok sıkıştım sırtım belim ağlıyor.
- sağa sola rahatça dönemedim uykum kaçtı bazen.
- yorgan hepimize yetmedi bazen üstüm açıldı üşüdüm gibi.

Çocuklar en az bizim kadar duyarlıdır. Sizin rahatsızlığınıza duyarsız kalmaz. Çocuğunuz yeteri kadar büyükse, sorunsuz bir anınızda konuyu konuşup çatışma çözmeyi deneyebilirsiniz.

Böyle davranınca sorununuzun çözülmesi çok zaman almaz diye düşünüyorum.

Kolay gelsin anneliğiniz, sevgilerimle..

Bu yazı 51297 kez gösterilmiştir.
Yorum yazmak için GİRİŞ »
busra 2011.01.01 tarihinde dedi ki :
meraba benim oglum 3 yaşında yaklaşık 8- 9 aydır odasını ayırmışım ilk zamanlar sorun yoktu ama şu sıralar yanımda yatmak istiyor sebebini soruncada miyavbeni yer diyor her ne kadar rahatlatmaya çalışsamda pek etkili olmuyor, buzamandn sonra tekrar başa dönüp yanımdamı yatırsam cevabınz ıçin şimdiden teşekkürler

Karar sizin. Korktuğunda mantıklı açıklamalar yapmak yerine onu anladığınızı söyleyin. Sorunuzu soru cevap panosunda sorabilir, benzer sorulara verilen cevaplara göz atabilirsiniz
emine
busra 2011.01.05 tarihinde dedi ki :
bence yenıden basa donmeyın..sız gıdıp onun yanında yatın..basa donersenız daha cok zorluklarla karsılasacaksınız..ne kadar zor olsada kararınızdan vazgecmeyın sız gıdınyanında yatın.ama aslında keske 4 yas cıvarında ayırsaydınız bu en ıdealı olurdu.fakat sız baslamıs oldugunuz ıcın gerı donmeyın.selamlar..
kader
busra 2011.01.05 tarihinde dedi ki :
merhaba büşra hn. bu yazıya yorum yapmıştım ama yayınlanmadı acaba gelmedimi yorumum boşuna mı yazdım diye düşünmeden edemedim ya da geldiyse niçin yayınlanmadı merak ettim :)

yorumunuz bana ulaşmadı. hatta ben sizden bu yazıya yorum beklemiştim. yorum yazmadı filiz hanım diye düşünmüştüm :) tekrar yazabilirsiniz. sevgilerimle.
filiz demir
busra 2011.01.05 tarihinde dedi ki :
:))) çok uzun bir yazıydı tekrar yazma gücü bulursam kendimde yazarım:) kendi kızımla olan deneyimimi paylaşmıştım....kızım 6 aylıkken kendi odasına geçti halada kendi odasında uyuyor, hastaysa vs bazen bizim yatağımızda yatar ama hiç bir zaman alışkanlık haline getirmedik....bence çocuk kendi odasını kendi eşyalarını kendi düzenini daha küçükken bilmeli öğrenmeli...kızım şuan kendi odasını toplar düzenler, herşeyinin yerini bilir vs...(kızım 3.5 yaşında)
filiz demir
busra 2011.01.05 tarihinde dedi ki :
filiz hanım unutmuşum şu var bir de, 31 aralık gecesi siteyi internet ortamında farklı bir yere taşıdık. sizlere hiç yansımayan ama bizi saatlerce uğraştıran bu taşınma işlemi sırasında yapılan yorumlar kaybolmuş olabilir. taşınan yedek ne zaman alındı bilmiyorum. teknik konular.. özür.
büşra k.
busra 2011.01.06 tarihinde dedi ki :
merhabalar benimde 16 aylık kızım var 8 yaşındada ablası var dün gece küçük kızımı ablasının odasında yatırdım tabikide yatağınıda taşıdım fazla sıkıntı olmadı herzamanki gibi süt için biraz ağladı okadar doğru bi zamandamı ?ayırdım yanımdan bilemiyorum tedirginim biraz cevaplarsanız çok sevinirim

Sorunuzu soru cevap panosunda sorabilir, benzer sorulara verilen cevaplara göz atabilirsiniz.
nur
busra 2011.01.06 tarihinde dedi ki :
merhaba, uzmanlar dediğiniz gibi ikiye ayrılmış durumda bu konuda...bazıları ilk günden ayırın diyor bazıları yanınızda yatırabilirsiniz sıcaklığınızı hissetsin diyor...anneler de kendi ailesine çocuğuna uygun olanı seçiyor....dediğiniz gibi uzmanların moda mod dediklerini yapmak kimseyi mutlu etmiyor, kendimize uyanı yapmak en iyisi....ben kendi yatağımda hiç yatırmadım kızımı, ama başka nedenlerle, bir çok yerde anne veya babanın uyku esnasında çocuğun üstüne abandığını ve nefessiz kalıp bebeklerini kaybettiklerini okudum...bebek ölümlerinde buda yer alıyor....dolayısıyla bu endişeyle aynı yatakta yatmadık...ilk 6 ay bizim odamızda benim tarafımdaki kendi beşiğinde yattı...zaten ilk 6 ay sürekli emzirme halindesiniz..gerçi kızımın uykusu iyiydi...yatakta kucağıma alır emzirirdim, yanımdaki beşiğine koyardım...ben 6 aydan sonra ayırmak istiyordum...çalışmadığım için kızımla çok vakit geçiriyordum birbirimizi hissetmek için gün içinde çok vaktimiz oluyordu...dolayısıyla gece de beni hissetsin diye düşünmedim hiç..bu daha çok çalışan anneler de oluyor sanırım...gündüz annesini özleyen çocuk doğal olarak akşam annesinin yanından ayrılmıyor...ben bir çok kişi biliyorum çocuğu 4-6 yaşlarında olan ve beraber yatan....hatta mahremiyeti bırakın baba başka odada yatıyor, anneyle çocuk beraber yatıyor....buda hoş değil çocuk anne baba arasına girmiş gibi oluyor böyle...ben kızımı gündüz kendi odasında büyük beşiğinde uyutuyordum odasına yavaş yavaş alışsın diye gecede bizim odamızda kendi beşiğinde uyuyordu...dolayısıyla kendi odasına 6 ay boyunca gündüzleri alışmasına imkan vermiş oluyordum....çocuğu yeni birşeyle karşılaştırmadan önce anne bir adım önde olmalı ve buna hazırlamalı...bu her konuda böyle ben buna dikkat ettim kızımı büyütürken...6 ay sonra geceleride kendi odasında uyumaya başladı...hiç bir sorun olmadı ağlar ağlamaz kalkıyordum yatağımızda emzirip tekrar kendi odasına koyuyordum...odası yatak odamızın hemen yanıydı rahatlıkla duyuyordum...odasını hafif loş yapıyordum kapısı açıktı...böyle şartları sağlayabiliyorsanız ve çalışmıyorsanız yeterince vakit geçiriyorsanız gündüz sarıp sarmalayıp bağlılığınızı pekiştiriyorsanız gece kendi yatağınızda yatırabilirsiniz...benim nacizane önerim bu kendi tecrübemle....ama esas önerim hiç bir zaman (tabi elinizde imkan varsa) çocuğun bir alışkanlığını pat diye değiştirmeye kalkmayın ters teper...önce oyunla konuşmayla göstermeyle denemeyle çocuk o fikre beynen alışacak sonrada hiç zorluk çekmeden uygulayacak...wc eğitiminde de 1.5 yaşında kızıma lazımlık aldım kendi odasında durdu, oynadı bebeklerini oturttu, ne işe yaradığını kavradı önce...kendisi elbiseyle oturdu...deneyimledi...ona anlatıyordum benide görüyordu... bezini çıkartmış arkadaşlarının nasıl yaptığını görüyordu...ve bir gün dediki elinde bebek dergisi wc eğitimiyle ilgili bir resim vardı onu gösterdi ben de bunun gibi yapmak istiyorum dedi ve bez bağlatmadı bana kesinlikle (22 aylıktı) bende kızımın bana verdiği cesaretle aniden çıkardım kızım istedi çünkü:))
kreşe başlamada da aynen...2 yaşından beri kreşçilik oynuyordu kreşe giden ablalarına özeniyordu, kreş ortamını anlatıyordum...çanta istedi aldım...kreş kararı verdiğimizdede 1.5 ay benimle beraber 8 kreş dolaştı kzıım yorulmadan....hepsine girip çıktı gözlemledi en son karar verdiğimiz kreşi ben beğendim kendide istedi...ilk günde dahil hiç bir gün ağlamadan gitti bana yapışma durumu olmadı her sabah hadi anne geç kalıyorum dedi, şuandada hastayken gitme bugün diyoruz olmaz diyor ağlıyor gönderiyoruz mecburen :))) çok uzattım biliyorum ama tüm anneler bu konularda zorluk çekiyor biliyorum gözlemliyorum...biraz detaylara girdim ama ana fikir çocuğu alıştırmak fikren....gerisi kolay oluyor....hepimize kolaylıklar diliyorum....

Uzun yorumunuz için teşekkür ederim, üşenmeyip tekrar yazdığınız için de :)
filiz demir
esnaz 2013.04.27 tarihinde dedi ki :
Merhaba Büşra Hn yazılarınızı okudum sizi tebrik ediyorum kızınızı bebeklik döneminde bi birey olduğunu bilip büyümesine yardımcı oluşunuz tebriğim bu yüzden, fikirlerinize katılıyorum deneyimlerinizde ben yaşıyorum kızımla bebek gelişimi hakkında kitaplar okuyorum internetten tecrübelerden faydalanıyorum sizdende edindiğim fikirler oldu uygulamayı düşündüğüm, teşekkür ederim paylaşımlarınız için
Sevgiler
Esin Obut
busra 2011.01.19 tarihinde dedi ki :
Bu yazınızı çok beğendim, benim oğlum 6 aydan sonra odasında yatmaya başladı ve çalıştığım içinde yazın annanenin yanında Çanakkalede yazlıkta kalıyor. şuan 2,5 yaşında ve sürekli benimle yatmak istiyor. Ve tabi doğal olarak gece hadi yatağında yat diye boğuşuyoruz. Yaptığım çok yanlışmış. Anlamama yardımcı olduğunuz için teşekkürler.Heleki bu yoruma bayıldım " Çocuk anneden ayrılacak kadar anneye doymuş mu? Yoksa odası ayrıldığında sürekli yanına gelmek isteyecek şekilde aç mı kalmış?" hiç böyle düşünmemiştim benim oğlum aç kalmış sanırım...
ÇİĞDEM YILMAZ
burcummutyilmaz 2012.09.26 tarihinde dedi ki :
Yazınız için sizi tebrik ediyorum,uygulama yapmadan kitaptan okumakla çocuk yetiştirileceğine inanmıyorum,çocukları belli bir kalıba sokamazsınız,her çocuğun kendine özgü tavır ve davranışları vardır,anne babalarda kendi çocuklarının davranışlarına göre hareket etmelilerdir.Ben de çocuğumu ayrı yatırmak için çok uğraştım ama olmuyor çocuk istemiyor çalışan bir anne olarak ben de çocuğumda çok yıprandık.Gün boyunca birbirimizi çok özlüyoruz ve hasret gideriyoruz,bu bence çocuk için daha faydalı diye düşünüyorum,kendine güvenen çocuk ileride güvensiz bir yetişkinde olabilir,lütfen herkes çocuğunun isteklerine doğru cevap versin ki geleceğe mutlu,sevgi dolu gençler yetiştirelim.
pamukcaglam 2012.11.15 tarihinde dedi ki :
Ben kızımın odasını 8 aylıkken ayırdım ve cocugum buyudukçe kendine ait odasında daha rahat ve özgür olduğunu farkettim ve ne kadar iyi yaptığımı şimdi daha iyi anlıyorum evet o zaman biraz üzüldüm vicdansızlık gibi geldi bana ama gerçek şu ki ben çocuğumu terketmedim sadece yatağını ayırdım sadece kızıma ait bir oda verdim ona bu onu hayatında yaşayacağı sorunlardan korur mu bilemem ama şundan eminim ben yaşadıkça onun hayatında koruyucu meleği olmaya devam edeceğim onu çok seviyorum ve odasını 3 yaştan önce ayıran butun annelerin benim gibi düşündüğünü biliyorum amaç ilerideki sorunlardan kaçmak olsaydı bundan daha akıllıca yöntemler bulunurdu emin olun size pedagog ALİ ÇANKIRILI NIN kitaplarını okumanızı tavsiye ediyorum sevgiler...
Yeni yazılardan haberin olsun
Kategoriler
Ne arıyorsun
Instagramdan Kareler
Son Yazılar :
Önemli Konular :
web tasarım deSen
Her hakkı saklıdır © 2010
Kaynak gösterilerek ve aktif (tıklanabilir) link ile alıntı yapılabilir.
Bu site annelik ve çocuk eğitimi hakkında genel bilgiler içerir. Siteden yararlanmak profosyonel yardım yerine geçmez. Kendiniz ya da çocuğunuzla ilgili psikolojik ya da fiziksel sağlık problemleriniz varsa, bir uzmandan profesyonel destek alınız.

Bowling

Yer Gök Soya Kıyması