Doğu Afrika'da Ölümcül Kuraklık

Orucun en büyük hikmetlerinden birisi, açların halini anlamak ya.. Bizim ibadet için günün belli saatlerinde kendi irademizle tercih ederek biraz da zevkle yaşadığımız açlığı, Afrika'da iftar coşkusu olmadan haftalarca yemek görmeden yaşıyor tam bugünlerde insanlar. İnşallah biraz empati yapabiliriz.

İhh'nın sitesinden alıntı:

Mogadişu’da kurulan kampları ve kadın-çocuk hastanesini gezen İHH acil yardım koordinatörü Recep Güzel izlenimlerini şu şekilde anlattı :

‘‘ Kenya’da yaptığımız çalışmaların ardından Somali’nin başkenti Mogadişu’ya gelerek çalışmalara burada devam ediyoruz. Burası için insanlığın sonu diyebilirim. Dünyanın pek çok sıkıntılı bölgesinde acil yardım çalışmaları gerçekleştirdim ama hayatımda böyle bir manzara görmedim. Ülkenin güneyine güvenlik sebebiyle hiçbir yardım ulaşmadığı için oradaki halk başkent Mogadişu’ya doğru göç ediyor. Bu yol da yaklaşık 500 km. zaten kuraklık ve açlıktan bitap düşmüş insanlar bu durumda kilometrelerce yol yürüyorlar.’’

HER AİLEDEN EN AZ 1 KİŞİ HAYATINI KAYBEDİYOR

Evlerini terk eden insanların yürüyüş sırasında da büyük sıkıntılar yaşadıklarını ifade eden Güzel sözlerine şu şekilde devam etti: ‘’ 500 km yol boyunca insanlar hayatlarını kaybediyor. Her aileden en az 1 kişi yol boyunca yaşamını yitiriyor. Kenya’nın aksine burada kamplar küçük küçük alanlardan oluşuyor. 150 – 200 aile bir kampta yaşıyor.’’

BİR ÇOCUĞUN ÖLÜMÜNÜ BEKLEMEK NE ACI

Kuraklık ve açlığın her zaman olduğu gibi yine çocukları etkilediğini ifade eden Güzel, gezdiği kadın ve çocuk hastanesinde gördüklerini de şöyle anlattı: ‘’ Mogadişu’ya ulaşabilen insanlar bitkin düşüyorlar. Yeterli düzeyde beslenemedikleri içinse durumları ağırlaşıyor. Kadın ve çocuklar artık yürümeyi bırakın yere bile basamıyorlar. Çok acı bir benzetme olacak ama çocuklar adeta iskelet şeklindeler. İncelemede bulunduğumuz bir hastane de küçük bir çocuğun yüzü sineklerden görünmüyordu. Serum bağlanmıştı fakat çocuk gözleri sabit bir noktada tutamıyordu Hayatım boyunca kendimi bu kadar çaresiz hissetmedim. Gözlerimin önünde bir çocuk yavaş yavaş ölüme gidiyor ve bense hiçbir şey yapamıyorum.’’

Burada bölgeden yeni fotoğraflar var:

http://www.theatlantic.com/infocus/2011/07/famine-in-east-africa/100115/