Kahve İç Depresyona Girme

Şundan 3-4 ay öncesine kadar 40 yıl kahve içmesem aklıma gelmez diyen tiplerdendim. İnsanlar niye kahve gibi acı ve gereksiz birşeyi içer diye düşünürdüm. Bir yerde ikram edilince çok çok ayıp olmayacaksa asla içmezdim.

Her yemekten kahvaltıdan sonra kahve ihtiyacı duyan bir arkadaşımın yanında buluna buluna ve ona eşlik ede ede, bu alışkanlık bana öyle bir geçti ki sormayın. Onun o kahve içmeden önceki susamış gibi kahve istemesi ve içerken çok zevk almasından etkilendim sanırım. (İnsanlar sigara gibi kötü alışkanlıklara arkadaş sebebiyle nasıl başlıyorlar onu da çok iyi anlamış oldum)

Artık, sabah ve öğlen iki büyük çay fincanı türk kahvesi içen bir insan oldum. Sabahları acil işlerimi bitirip hemen eşime ve kendime bir kahve yapıyorum. Aklımda kahve oluyor işlerimi yaparken. Yolda giderken burnuma kahve kokusu geliyor. Hele ağır bir yemek yemişsem üstüne kahve içmeden sükun bulmuyorum. Kahvesiz geçen onca yılın acısını çıkartıyorum galiba.

Tam bugünlerde acaba çok mu içiyorum, içindeki kafeinden dolayı çok mu zararlı oluyor diye korkuyordum. Hatta bardakları normal kahve fincanına indirmeye çalışıyordum. Ki...

Dün bir çok gazetede çıkan bu haberi görünce, "oley be!" dedim. Böyle güzel bir faydası varmış kahvenin. Canlandırıyor insanı pozitif yapıyor gerçekten:

http://www.posta.com.tr/saglik/HaberDetay/Kahve_ic_depresyona_girme.htm?ArticleID=89733

Resim: Beni kahveye alıştıran arkadaşım Elifayşe'nin çektiği onlarca kahve fotoğrafından biri..