Anasayfa | Giriş / Üye Ol
Paylaş

Mutlu etmeyen şey fedakarlık olamaz

08 Nisan 2015

Anne olduğumdan beri, acaba burada fedakarlık yapmalı mıyım, yapmamalı mıyım bocalamasını çok sık yaşıyorum.

Fedakarlık yapmazsam vicdan azabı çeker miyim?

Yaparsam, boş yere kendimi yıpratmış ve kendime zulmetmiş olur muyum?

Ya da fedakarlık nedir? Her zaman yapmam gereken birşey midir? Bazen mi yapmalıyım? Hiç yapmamalı mıyım?

Nedir bunun kesin net şekli? Çizgisi ayrımı?

Burada yapmam gerekmiyor desem, burada yapmalıyım desem...

Bu soruları çok sorduğum ve cevap aradığım günlerdeyim.

Aslında sadece kendim için değil, çevremdeki tüm anneler adına da düşünüyorum bu konuyu.

Çünkü çoğu ailede sorunlar dönüp dolaşıp annelerin üzerine çok yük yüklenmesine geliyor, orada kilitleniyor.

Eskiden beri fedakarlık kavramını kafamda oturtarak anlamama neden olan, Bediüzzaman'ın yavrularını korumak için kendini köpeğin önüne atan tavuk örneğiyle yaptığı temsilî tanım olmuştur.

Tavuğun, yavruların canını korumaktan aldığı öyle büyük ve tatlı bir lezzet varmış ki, ölüm korkusunu hiçe sayıyormuş. Tam bir fedakarlık örneği sergiliyormuş.

Bu örnek ışığında bakıyorum. 

Herşeyden önce fedakarlık zoraki değil, derin ve tatlı bir lezzet duygusunun kaplamasıyla yapılıyor.

Yaptığın şey seni öyle tatmin ediyor, mutlu ediyor ki, gözün görmüyor yaşadığın sıkıntıyı. Umrun olmuyor yıpranmak, birşeyleri kaybetmek.

Yaşadığın haz duygusu, zorlukların beyninde depoladığı acı izleri yok edebiliyor, hatta hiç göstermiyor.

Peki ya bizim galiba fedakarlık yapmalıyım ya da birileri fedakar olmamızı bekliyor diye zoraki yaptığımız işlerde, böyle bir haz böyle bir duygu var mı?

Sanmıyorum.

Olsaydı bu kadar şikayet eder miydik? Ya da bu kadar bezgin ve yorgun hisseder miydik? Yorgunluk tatlı bir yorgunluk olur, şikayetin yerini memnuniyet almış olurdu.

O 'çok önemli birşey yaptım' hissi kaplardı her yanımızı.

Galiba çoğumuz, çoğu zaman fedakarlık yapıyorum zannederek başka birşey yapıyoruz.

Oysa fedakarlık içten gelir ve mutsuz etmez.

Bunu anladığımdan beri kendime şu soruyu soruyorum, bunu yapmak seni mutlu edecek mi?

Lütfen mutlu etmeyen hiçbirşeyi yapmayalım mı o zaman gibi anlayanlar olmasın, demek istediğim o değil.

Kendi rızamla kabul ettiğim sorumluluklar, bu kısım benim işim dediğimiz alan ayrı bir alan. Ki insan sorumlulukların da bazılarını fedakarlık yapıyorum niyetiyle yapabilir. Ya da ağır gelenleri ve çok mutsuz edenleri için başka çözümler bulabilir, mutlaka bulmalıdır, yardım isteyebilir, mutlaka istemelidir bence, ayrı konu.

Ne diyorduk, yaptığım şey beni mutlu edecek mi diye soruyorum.

Yaptığım şeyden sonuç alamasam bile, ki burası çok önemli, sonuç alamasam bile yaptığım şey bana iyi gelecek mi?

Herhangi bir şeye zaman ayırıp, çaba gösterdiğimde insanları mutlu edemesem bile, beğenmeseler bile; siz beğenmezseniz beğenmeyin, elimden gelenin en iyisini yapmak beni çok mutlu etti diyebileceksem yapıyorum.

O fedakarlık ruhumu besliyor, bana birşeyler katıyor. Sevgi enerjimi arttırıyor.

Ama öyle diyemeyeceksem.. Sonuç odaklıysam, çok yorgunsam ya da duygu durumum karışıksa ve o kadar emeğin karşısında olumsuz tek bir şeye tahammülüm olamayacaksa yapmıyorum. Zaten içimden gelmiyor.

Çünkü o zaman fedakarlığın içindeki o tatlı lezzet için değil, sonuç için ya da başka birşey için yapmış oluyorsun.

O yaptığın şey fedakarlık değil, başka bir şey oluyor. Al gülüm, ver gülüm oluyor.

Karşılık bulamayınca, anlaşılmayınca, beğenilmeyince yıkılıyorsun.

Bu yüzden hep o tatlı lezzeti arıyorum. Bazen hep alıştığım şekilde, beğenilsin şöyle olsun böyle olsun diye hayal ederek, beklenti içine girerek bir işe başladığımda hştt kendine gel diyorum.

Niyet yeniliyorum, ya yapma ya da içindeki şefkati mutlu etmek için yap diyorum.

Ve böyle çok iyiyim, huzurluyum.

Etiketler : annelik, fedakarlık,
Bunlar da ilginizi çekebilir :
Yazıya Yorum Yap Giriş / Kaydol
    HAKKIMDA
    Büşra Karaca, 1981 Edirne doğumlu, MSÜ Mimarlık terk, 2003'te dünya evine girmiş, 2005'te ilk, 2007'de ikinci, 2013'te üçüncü çocuğunu kucağına almış bir annedir. 2008 yılından beri blog tutuyor.
    busra[at]annenotlari.com
    DOST SİTELER
    Bu site annelik ve çocuk eğitimi hakkında genel bilgiler içerir. Siteden yararlanmak profosyonel yardım yerine geçmez. Kendiniz ya da çocuğunuzla ilgili psikolojik ya da fiziksel sağlık problemleriniz varsa, bir uzmandan profesyonel destek alınız.
    web tasarım ve programlama deSen
    0.030 sn.